Ένα συναίσθημα ταυτόχρονα τόσο τρυφερό και τόσο πανίσχυρο είναι η χαρά. Το να μπορούμε να ζούμε έχοντας χαρά, είναι μία από τις δεξιότητες που χρειάζεται να έχει ο άνθρωπος για να ζήσει με πληρότητα τη ζωή του.
Όχι όμως η χαρά που περιμένεις να βρεις μόλις τελειώσουν όλα σου τα προβλήματα, όχι η χαρά που μεταθέτεις μέχρι όλα να είναι τακτοποιημένα και όλοι να συμπεριφέρονται όμορφα.
Μιλάω για τη χαρά που μπορείς να βρεις σε μικρά πράγματα, για την χαρά που καλωσορίζει κάθε φορά τη νέα μέρα, ό,τι κι αν φέρει αυτή. Όπως τα παιδιά όταν είναι συγκεντρωμένα στο παιχνίδι τους.
Η χαρά δεν είναι το βραβείο που κερδίζεις στο τέλος της ζωής, είναι κάτι με το οποίο ζεις κατά τη διάρκεια όλη σου τη ζωής.
Ο εγκέφαλος, το πιο δυνατό εργαλείο της ανθρώπινης φύσης, αποκτάει τις συνήθειες που εμείς επαναλαμβάνουμε. Αν λοιπόν κάνουμε συνήθεια το να δίνουμε προσοχή στις μικρές χαρές στη ζωής, τότε αυτές θα γίνουν μεγάλες. Αν κάθε μέρα κάνουμε συνήθεια να απολαμβάνουμε την κάθε μέρα με ευγνωμοσύνη, αν μάθουμε να ζούμε μέσα στην ηρεμία μιας στιγμής χωρίς να νιώθουμε κάτι το επείγον, τότε αλλάζουμε στην πράξη.
Με αυτό τον τρόπο χαλαρώνει το σώμα. Επειδή η ευτυχία και η χαρά έρχεται όταν είναι και το σώμα έτοιμο να τις δεχτεί.
Αν για πολύ καιρό ζούμε μέσα στο άγχος και στις αρνητικές σκέψεις και όλα αυτά περιστρέφονται στο μυαλό μας ξανά και ξανά, τότε αυτό το μονοπάτι έχουμε φτιάξει στο μυαλό. Και πάντα θα οδηγούμαστε
στον ίδιο δρόμο που το μυαλό έχει μάθει εδώ και καιρό να προχωράει.
Αν όμως ένας παλιός δρόμος μπορεί να χτιστεί με την επανάληψη, τότε με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να χτίσουμε έναν καινούριο δρόμο στο μυαλό μας.
Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε πολλές φορές είναι ότι δεν χρειάζονται μεγάλες στιγμές, τεράστια συναισθήματα και δραματικές αλλαγές για να δούμε χαρά στη ζωή.
Συχνά χρειαζόμαστε κάτι αληθινό, όσο μικρό και αν είναι, και να πιστέψουμε βαθιά μέσα μας σε αυτό. Κάτι που ακόμα κι αν περνάει απαρατήρητο μέσα στο τρέξιμο της καθημερινότητας, να είναι ικανό να δώσει νόημα ακόμα και σε μια στιγμή.
Το θέμα δεν είναι η ποσότητα και ο χρόνος μέσα στον οποίο θα μείνουμε, αλλά το πόσο βαθιά θα νιώσουμε μέσα μας το συναίσθημα της χαράς.
Δεν χρειάζεται να αφιερώσουμε μέρες ολόκληρες για να αλλάξουμε τη διαδικασία του μυαλού. Χρειάζονται μόνο 30 δευτερόλεπτα για να γυρίσουμε προς το φως
Συνήθως προσπερνάμε εύκολα τη χαρά γιατί το μυαλό μας εστιάζεται στα προβλήματα. Συνεχώς σκεφτόμαστε τι μπορεί να πάει λάθος.
Αλλά αν σταματήσουμε έστω για 30 δευτερόλεπτα τότε το μυαλό αρχίζει να καταγράφει κάτι νέο και λέει ότι αυτό είναι εξίσου σημαντικό.
Ένα χαώδες μυαλό θα κοιτάξει μόνο τον κίνδυνο, ενώ μέσα στην ηρεμία, ο εγκέφαλος θα ξανασυνδεθεί με τη χαρά.
Φέρτε στο μυαλό σας στιγμές που σας έκαναν να νιώσετε όμορφα. Όπως η απαλή αίσθηση μιας κουβέρτας, μία γλυκιά κουβέντα, ένας ευγενικός άνθρωπος, ένα γλυκό ρόφημα, ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, η μυρωδιά ενός λουλουδιού. Μόλις στρέψουμε την προσοχή μας σε αυτά, το μυαλό θα αρχίσει να τους δίνει περισσότερη σημασία.
Φυσικά δεν εννοώ να ψάχνουμε να βρούμε μία ψεύτικη χαρά η οποία έρχεται μασκαρεμένη και μας λέει ότι είναι όλα καλά και δεν μας λείπει τίποτα. Εννοώ να μπορέσουμε να εκπαιδεύσουμε το μυαλό να νιώθει χαρά παρόλο που υπάρχουν και δύσκολες στιγμές.
Ας μην περιμένουμε να ζήσουμε τη χαρά μόνο όταν όλα είναι τέλεια.
Πολλές φορές τιμωρούμε μόνοι μας τον εαυτό μας και δεν το αφήνουμε να ζήσει όμορφες εμπειρίες, επειδή κατά βάθος δεν πιστεύουμε ότι το αξίζουμε.
Όμως, αν πραγματικά θέλουμε να προσφέρουμε στον κόσμο ό,τι καλύτερο έχουμε, είναι απαραίτητο να επιτρέψουμε στον εαυτό μας τη χαρά.
Επειδή η χαρά είναι το καύσιμο εκείνο που μας κάνει να σηκωνόμαστε όταν πέφτουμε, να προχωράμε παρακάτω και να βοηθάμε και άλλους ανθρώπους.
Όπως πάντα έχετε την αγάπη μου.